– Do Białej przeprowadziliśmy się przed wojną i to nam uratowało życie –mówił podczas naszego ostatniego spotkania.

– Mieszkaliśmy na Czerniakowie w Warszawie, tam się urodziłem. Dzięki temu, że przyszliśmy do Białej, przeżyliśmy wojnę, bo Warszawa było kompletnie zrujnowana – wspominał Tadeusz Adamczyk w rozmowie z „Głosem Rawy Mazowieckiej i Okolicy”.

Ojciec pana Tadeusza wiedział, że zbliża się wojna. Syn miał wtedy zaledwie 9 lat.

Przyjechali do Białej do majątku mamy. Tutaj zaczęli gospodarować.

– Wtedy Biała to były puste pola, dostaliśmy dziesięć mórg – mówi świadek tamtych dni.

– Wie pani komu zawdzięczamy polską szkołę w Białej? Dopytuje i odpowiada.

– Prezydentowi Ignacemu Mościckiemu. Z tym wiąże się historia – kontynuuje.

Prezydent Mościcki, kiedy wracał ze Spały drogą przez Babsk, w Babsku usłyszał koncertującą orkiestrę strażacką i się zatrzymał. Od druhów dowiedział się, że w Białej nie ma polskiej szkoły, a jest ogromna potrzeba. Obiecał pomoc i tak się rzeczywiście stało.

Ruszyła budowa szkoły, która w Białej działa do dziś.

Datą graniczną dla wszystkich Polaków był 1 września 1939 roku.

– Pamiętam jak trzy dni po 1 września do Białej przyjechali Niemcy. Ogłosili spotkanie na rynku, powiedzieli, że to oni będą tutaj pilnować porządku, należy się dostosować, żyć i pracować – wspominał Tadeusz Adamczyk.

W Białej kwitł handel, głównie były to sklepy prowadzone przez Żydów, Polacy trudnili się w dużej mierze rolą, uprawiali zboże, hodowali zwierzęta. Więcej o świętej pamięci Tadeuszu Adamczyku w papierowym wydaniu „Głosu”.

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w poniedziałek (4 stycznia 2021 r.) o godz.11:00 w kościele św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Białej Rawskiej.